Ze stonden naast ons op de camping

 

Ze stonden naast me op de camping

Ze kwamen terug uit Kroatië en bleven een dag of 10 op onze camping in Slovenië voordat ze weer terug naar Nederland gingen. Zij was denk ik, net halverwege de 30 en ze hadden 2 dochtertjes van 7 en 3.

 

Morbide obesitas.
Ze vertelt dat haar jongste op het consultatie bureau te horen heeft gekregen dat ze in het vakje morbide obesitas valt. Ik ben echt gestockeerd. Jeetje! Echt?!? Het meisje is misschien een beetje stevig, maar het ziet er bij mij uit als gewoon een mollige peuter. Ze is boos, ja dat snap ik. En ik begrijp echt wel dat ze niet op het aanbod van een diëtist is in gegaan. Morbide obesitas….. ik denk dat elke moeder achterover stuitert bij zo’n conclusie over je kind. Geïrriteerd vertelt ze dat het meisje echt weinig snoept en heel veel buiten speelt. En dat ze dus echt wel weet hoe je gezond moet eten. Maar haar oudste heeft wel echt een buikje…

 

“Ik eet geen brood”.
Vertelde ze. “Ik was thuis goed bezig met afvallen en ik ga nog even door met de shakes”. En ineens vallen de kwartjes bij mij. Ze is een vrouw die al heel lang met haar gewicht in de weer is. Een vrouw die ’s nachts wakker ligt van dat ze straks in een bikini moet (waar ik haar ook nooit in zie). Het doet haar pijn als ze hetzelfde ziet gebeuren bij haar dochters. Ze eet niet uit pakjes, want ze weet dat dat gezond is. Maar ze denkt ook dat brood slecht is voor je omdat het koolhydraten zijn. En ja, van koolhydraten wordt je dik…… Waarschijnlijk eet ze bakken komkommers omdat daar geen calorieën in zitten……

 

Ze gaat niet zwemmen.
Want het meer is te koud. Het is 35 graden, en ja het meer is koel. Ik vind het heerlijk, maar zij niet. Terwijl haar man met de meiden gaat zwemmen, zit zij bij de caravan, wasjes te draaien en op te ruimen.

Ik wil haar door elkaar schudden!
“STOP!!!! Stop alsjeblieft met die shakes. Ik begrijp heus wel dat je wilt afvallen, maar niet op deze manier!”  Ik zie dat ze moe is. En ik wil haar vertellen dat dat door dat koude eten komt. Maar ik ken haar nauwelijks. De conclusies die ik trek, trek ik door mijn ervaring met vrouwen die dit soort diëten doen en hun hele spijsvertering door de war schoppen. Waarna ze nog meer klachten krijgen en het veel te lang duurt om weer gezond te worden.

 

De pruttelende pan….
Je zou je spijsvertering kunnen vergelijken met een pannetje op het vuur. Je maag is dan het pannetje en wat je wilt is het vuurtje goed houden zodat je goed kan verteren. Als je vuurtje te laag komt, dan ontstaan er allerlei problemen. Zoals vermoeidheid, je voelt je energieloos, je wordt kouwelijk. En hoe langer je dit in stand houdt, hoe meer problemen er zullen ontstaan. Je gaat aankomen hoewel je steeds minder eet.

 

 

 

Maar ik wil haar helemaal niet helpen met afvallen.
Ik wil haar helpen met zich beter voelen. Meer energie krijgen, dat ze lekker in haar vel zit. Dat ze kan rondrennen met haar meiden. En misschien valt ze dan ook nog af. Ik wil haar behoeden voor de problemen die ze gaat krijgen. En ik kan je echt garanderen dat die gaan komen. Ik wil haar helpen haar gezondheid op te bouwen. Zodat ze weet hoe ze voor zichzelf zou moet zorgen. Zodat ze dat ook kan voor de mensen van wie ze houdt. Ik wil haar vertellen, dat als ze nu niet investeert in haar gezondheid ze de later de dikke vette rekening gaat krijgen.

 

Maar ik zeg niks.
Ik ken haar net, ze weet niet wie ik ben, wat ik doe, wat ik zie in haar. Ik voel ook wel dat voeding een heel gevoelig punt is. En als ik haar overstelp met mijn adviezen, rent ze gillend weg gok ik zo. En de hele weg terug naar Nederland zit ze in mijn hoofd. En baal ik ervan dat ik het gesprek niet zo heb kunnen sturen, dat ik haar wel had kunnen helpen.

 

En jij??
En hoe denk jij dat je leven eruit ziet als je zo doorgaat?
Gaat het beter worden denk je?

 

Als je HIER een gratis inzicht sessie aanvraagt, ga ik je tips geven. Maar alleen als je eraan toe bent......

 

 

Ik spreek je snel